Konya’nın kırk eğitim yapısına dair bu çalışma Türk eğitim tarihini mimarlık alanındaki izdüşümleri üzerinden takip etmemize imkân tanımaktadır. Daha önce Aşağı Mezopotamya ve İran’da kurulan Nizamiye medreselerinin Anadolu’daki şubeleri olarak nitelendirebilecek Selçuklu medreseleri, dârü’l-mülk Konya şehrinde önemli örneklerle temsil edilir. Kentte Cumhuriyet dönemine kadar devam eden medrese eğitimine yönelik, avlu odaklı tipolojiye uygun şekilde inşa edilen yapılar dışında darülhuffaz diye tanımlanan, tek kubbeli cami-mescit tarzında yapılmış, Beylikler çağı uygulamalarıyla da karşılaşılmaktadır. Konya’da Ortaçağ’dan kalan anıtsal ölçekli kâgir eğitim yapılarına karşılık, saray patronajından yoksun ve çoğunlukla da yerel vakıflarca idame ettirilen kerpiç strüktürlü Osmanlı dönemi medreselerinin tamamı yok olmuştur. Konya eğitim tarihinin Osmanlı çağına tanıklık eden bugünkü mevcut yapılar, Tanzimat döneminde açılan azınlık mektepleri ile Osmanlı modernleşmesini yansıtan teknik ve mesleki eğitim kurumlarına ait binalardır. Tevhid-i Tedrisat Kanunu ile gerçekleştirilen Cumhuriyet dönemi eğitim reformu ise kentte Türk neoklâsik ve modern mimarlık üslûplarında inşa edilmiş okul yapılarında kendini göstermektedir.
